.::KoT cHa KoRn::.

วันนี้ก็เหมือนวันปกติอื่นๆ อาจจะมาสายไปบ้างเล็กน้อยให้เลือดสูบฉีดเวลารีบเดินมาทำงานบ้าง มาถึงก็เปิดคอม เปิดเมลล์ เปิดเวบจีซบ ((อันนี้มาถึงทำอย่างแรกเลย เพราะเมื่อวานไปสัมมนา ไม่ได้ check ข่าวที่เฮียไป NY วันนึงเต็มๆ .... บล๊อกนี้ว่าจะไม่พูดถึงเฮียแล้วนะ อดไม่ได้หว่ะ -*-)) ซักพักได้ยินพี่อั๋นคุยกับพี่แอน ถามถึงว่า ไมเคิล แจ็คสัน อายุเท่าไหร่แล้ว เราเองก็งง ว่าทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมาถาม

อีกสักพักพี่แอนก็พูดถึงเรื่องลูกไมเคิลอีก ประมาณว่ามีกี่คน เราก็เห้ย มีไรกันเหรอ ไมเคิลเป็นอะไรเหรอ นาทีนั้นตกใจมาก คิดว่าถ้าไมเคิลเป็นอะไร ต้องมีข่าว CNN แน่นอน ก็เลยเปิดเวบ www.cnn.com ทันที

หน้าเวบไม่ต้องมีอะไรพูดถึงอีกแล้ว มีรูป Michael ขึ้นหรา พร้อมกับบอกประมาณว่า Michael Jackson is Dead

ณ เวลานั้น นาทีนั้น ช๊อคมาก มากๆๆๆ มากที่สุด เป็นไปได้ยังไง เกิดอะไรขึ้น พออ่านข่าวเค้าก็บอกแค่ว่า Heart Attack แต่เชื่อดิ่ เด๋วพวกนักข่าวก็ต้องมาประโคมข่าวแย่ๆ ออกมาขายข่าว ทำให้คนตายเสียชื่อกันขึ้นมาอีก

ที่จริงเราเสียใจมาก แต่ก็งงมาก ที่ทุกคนให้ความสนใจมากมายขนาดนี้ มีคนเสียใจกับการจากไปของไมเคิลได้มากขนาดนี้ เพราะเท่าที่เรารู้ ๆ กันว่า พักหลัง ๆ ไมเคิลจะโดนโจมตีหลายเรื่องมากมาย ทั้งเรื่องหลัก ๆ อย่าง ศัลยกรรม เรื่องการเงิน ครอบครัว ความนิยม ทำร้ายร่างกายเด็ก แล้วก็อีกสารพัดข่าวแย่ ๆ ที่นักข่าวช๊อบ ชอบกันนักหนา.....

แต่ถึงตอนนี้จะว่าไป ความยิ่งใหญ่ของไมเคิล ที่ไม่มีใครสามารถปฎิเสธได้ กลับกลบข่าวพวกนั้นไปหมด ทุกคนรู้สึกสูญเสียศิลปินที่ยิ่งใหญ่แห่งยุคนี้ไปเลย ไม่มีอีกแล้ว สำหรับคนที่จะแสนวิเศษ เกิดมาเป็นอัจฉริยะพร้อมกับพรสวรรค์ด้านดนตรีแบบนี้ ขอให้ไปดี Rest in Peace :: Michael Jackson.

ไหน ๆ ก็พร่ำถึงไมเคิลไปแล้ว ก็ขอต่ออีกนิดไปเลยละกัน มานึกถึงความหลังว่ารู้จักไมเคิลครั้งแรกก็ตอนป. 4 ((โหย นานมากมายเลย)) จำได้ว่าพี่ผู้ชายข้างบ้านเปิดเพลงอัลบั้ม Bad ทั้งวันทั้งคืน เมื่อก่อนเป็นเทป ก็ฟังกรอไปกรอมา หลายรอบมาก จนเพลงมันฝังหัวเรา ตอนนั้นฟังยังไม่รู้เรื่องเลย เพลงภาษาอังกฤษอะไรนั่นอ่ะ รู้แต่ว่า คนร้องคือ ไมเคิล แจ็คสัน

มาสนใจอีกทีก็ประมาณ ม. 3 ที่มีอัลบั้มเพลง Dangerous ออก แล้วตอนนั้นไมเคิลก็มาเล่น concert ครั้งประวัติศาสตร์ที่ชาติไทยต้องจดจำ ถึงขนาดเป็น "Michael Fever" กันพักใหญ่เลยทีเดียว หลังจากนั้นมา เราก็เริ่มสะสมเทปเพลงย้อนหลัง ฟังเพลงมันทุกเพลง ไปซื้อหนังสือเพลงมาร้อง เปิดเพลงไป ร้องไปอยู่แบบนั้น จนเพลงอัลบั้มพวก Thiller/ Bad/ Dangerous/ History เราร้องได้เกือบหมดทุกเพลง เพลงที่ชอบที่สุดคงจะเป็น "Remember The Time" คงเป็นเพราะ mv. ที่ติดตากับไมเคิลสไตล์อียิปต์

เราจะรู้สึกโกรธเวลาคนชอบเอาไมเคิลมาล้อเลียน หรือด่าทอเรื่องสีผิวที่เปลี่ยนไป เรื่องลืมกำพืด ลืมชาติกำเนิดว่าตัวเองเคยเป็นผิวสี เราว่าเค้าเองก็คงไม่อยากจะเป็นแบบนั้น มันเสี่ยงกับทุกๆอย่าง แต่เค้ายอมทำ ยอมแลก ก็เพื่อต้องการทำให้แฟน ๆ เกิดความพึงพอใจในตัวเค้าสูงสุด ก็เท่านั้นเอง

อีกอย่างที่เราคิดว่า ไมเคิลมีอิทธิพลกะชีวิตเราก็คือ ภาษาอังกฤษ ด้วยความที่เวลาไมเคิลให้สัมภาษณ์หรือมีข่าวอะไรก็ตาม เราไม่สามารถฟังเค้าพูดได้ ฟังไม่ออก มันทำให้เรารู้สึกว่า เห้ย เราต้องตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษ จะได้ฟังเวลาไมเคิลให้สัมภาษณ์รู้เรื่อง มันเลยทำให้เราสนใจแล้วก็ชอบเรียนภาษาอังกฤษขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จะบอกว่า ทุกวันนี้ได้ดีในด้านภาษาอังกฤษ ก็เพราะไมเคิล แจ็คสันนี่แหล่ะ

ถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่มีนักร้องที่ชื่อ ไมเคิล แจ็คสันแล้วก็ตาม แต่ไมเคิล จะอยู่ในใจของเรา และของทุกคนตลอดไป

 

You are not alone
For I am here with you
Though we're far apart
You're always in my heart
You are not alone

Good Bye Michael

You're always the Legend of the World.....King of Pop ~ Forever it be T_T

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (6 มิย. 09) นัดเจอกับอัญญ่าที่ JJ เหมือนเช่นทุกที งวดนี้ไม่ได้เจอกันนานเกือบปีครึ่ง พอนัดก็ต้องรีบเทคิวให้ทันที

เรามาถึง JJ ตอนประมาณบ่าย 2 ครึ่ง กว่าจะเดินหากันเจอก็เสียว่าไปถมเลยหว่ะ -*- ไปนั่่งชิว ๆ กินกาแฟกันที่ร้านประจำ นั่งคุยถามสารทุกข์สุกดิบ อัพเดทเล่าเรื่องราวชีึวิตของแต่ละคนกันอย่างเมามันส์กันนานพอสมควร เรากับอัีญญ่าก็ต้องไปตระเวนหาซื้อของฝาก + ของฝากซื้อจำพวกเสื้อผ้า กระเป๋า ซะเป็นส่วนใหญ่ ได้ของมาเต็มไม้เต็มมือ (อัญญ่า) มาเต็มไปหมดเลย 555+

พอซื้อของครบ ก็เกือบ 5 โมง เรากะอัญญ่าก็ต้องกลับละ เพราะอัญญ่ามีนัดกับเพื่อนอีกกลุ่มที่ร้านใน JJ นั่นแหล่ะ แล้วอีกอย่างเราก็ต้องกลับบัานด้วย ก็เลยแบ่บ อัญญ่า งั้นเด๋วไอเดินไปส่งที่ร้านนะ จำได้แม่นเลยว่าออกจากร้านเสื้อออกมา เพื่อเดินไปทางออกที่ โครงการ 2 ซอย 42

ระหว่างเดินออกมา ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินมาแซงประกบเราทางฝั่งซ้ายมือ เราก็งงดิ่ ก็เราเดินอยู่กะอัญญ่า ไม่มีมารยาทรึไง มาเดินแทรกเค้า ((อัญญ่าเดินก่อนเรา เราเดินตามหลัง หุหุ ฝรั่งเดินนำคนไทยซื้อของหว่ะ 555+ ลำดับขั้นเราเลยถูกยัยนี่มากั้นกลาง))

เราก็เห้ย ไรวะ ยัยนี่ จะบ้าหรอ แต่ก็ไม่คิดไร เพราะเด๋วก็เดินออกไปแล้ว ก็คงพ้นๆ ไป

แต่พอถึงทางออกของโครงการ อยู่ดี ๆ ยัยนี่้ก็หยุดกึกกลางทาง แล้วก็มองมาที่ราวเสื้อผ้าที่อยู่ร้านตรงนั้นซะดื้อ ๆ คนที่เค้ายืนซื้อของแถวนั้นก็เต็มไปหมดอยู่แล้ว ทีนี่ทางเข้าทางออกเลยปิดตายเลยฮ่ะ แบบเข้าไม่ได้ ออกไม่ได้ ไอ่คนจะเข้าก็ไม่กล้าเบียด ไอ่เราคนจะเดินออกก็ไม่กล้าเบียด แต่อัญญ่าอ่ะ เดินลิ่วออกไปรอที่ถนนด้านนอกแล้ว เราก็เลยตัดสินใจเบียดออกมา เพราะ(แม่ง) ไรวะ จะดูเสื้อก็เดินไปใกล้ ๆ ร้านดิ่ มายืนเกะกะขวางทางอยู่ได้ บ้าป่าวฟร่ะ

พอเบียดออกมาได้ อัญญ่าก็หัวเราะ เพราะแบบ เห็นสภาพตอนเบียดแล้ว มันทุลักทุเลมาก 555+

เดินออกมาได้ไม่ถึง 10 ก้าวก็รู้สึกว่า เหมือนมีอะไรห้อยแกว่งอยู่ตรงขาขวา ก็เลยหันมาดู เห็นว่ากระเป๋าลูกห้อยโตงเตงอยู่ (กระเป๋าใบนี้มีกระเป๋าลูกมีสายยึดติดกับกระเป๋าใบใหญ่อย่างดี) ตอนนั้นตกใจมาก นึกว่าโดนล้วงกระเป๋าซะแล้วตรู ไม่งั้นกระเป๋ามันจะห้อยออกมาได้ยังไง

เลยรีบแหวกกระเป๋าดูของในกระเป๋ากระเป๋าึตังค์ .... ยังอยู่ ยัีงอยู่ ค่อยยังชั่ว โล่งอกโทรศัพท์มือถือ ... ยังอยู่อีกเหมือนกัน เย้ๆๆเห้ยๆๆ iPod หล่ะ .... ก็ยังนอนเอ้งเม้งอยู่ใต้กระเป๋ารอดละตรู เฮ้อๆๆๆๆ

พอส่งอัญญ่าที่ร้านเสร็จ ด้วยความข้องใจไม่หาย ว่าไอ่กระเป๋าลูก มันห้อยออกมาได้ยังไง แล้วมีไรหายอีกรึเปล่า ขอสำรวจแบบละเอียดหน่อยดิ๊หามุมคนน้อย ๆ ((หายากมากกกก ในเจเจเนี่ยะนะ แทบไม่มีเล๊ย)) แล้วทำการแหวกกระเป๋าอีกรอบ

บร๊ะเจ้าจีซบบบบบบบ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เห้ย เห้ย เห้ย เห้ย

กระเป๋ากรูโดนกรีด

โหย เป็นรอยยาวมากเลยอ่ะ ตกใจมาก โดนกรีดตรงที่อยู่ด้านหลัง ฝั่งที่อยู่ติดลำตัวเรา ตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าทำไมกระเป๋าลุกถึงห้อยออกมา มันกรีดกระเป๋าแล้วควานหาของมีค่า แล้วดันไปเจอเป๋าลูกอันนี้เข้า ก็เลยดึงออกมา โดยที่ไม่รู้ว่ามันมีสายติดอยู่กับกระเป๋าแม่แบบถาวร นอกจากจะตัดออกนั้นแหล่ะ ถึงจะขาด แต่ว่าไป ถ้าได้กระเป๋าลูกไปก็คงได้แค่สมุดโน๊ตเล่มเล็ก ๆ กับปากกาหัวมิคกี้เม้าส์อีกหนึ่งด้ามเท่านั้นเองทีนี้ก็เลยสำรวจของในกระเป๋าอีกรอบ โชคดีมาก ที่ไม่มีอะไรหายเลย…โชคดีมาก ที่เราเอาของมีค่ามาไ้ว้ด้านหน้ากระเป๋าทั้งหมด เวลาเราสะพายกระเป๋า เราจะจับด้านหน้าไว้กับตัว แล้วเราเองก็รีบดันตัวออกมา ไม่ได้รอคนเดินไหลตามน้ำไป พวกมันก็เลยมีเวลาน้อยที่จะมาความหาของอย่างอื่นในกระเป๋าโทรหาน้องเลย

โทรหาน้อง “ตัวเองๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่โดนกรีดกระเป๋า”น้อง “เหรอ” …. อ้าวเห้ย ถามกูหน่อยดิ๊ ว่าเป็นไรรึเปล่า ของหายรึเปล่า 555+ สงสัยกำลังงง ซักพักเลยถามว่า “มีอะไรหายมั้ย แล้วตัวเองเป็นไรรึเปล่า” เออ ค่อยยังชั่ว 555+ เลยบอกน้องไปว่า ไม่มีไรหาย แต่เสียดายกระเป๋ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เสียดายมากๆๆๆๆๆ ชอบมากเลยกระเป๋าใบนี้ มันเบาดี แล้วก็จุมากด้วย จะหากระเป๋าที่ใช้ติดตัวตลอดแบบนี้ไม่ได้ง่าย ๆ ซะด้วยสิ T_Tบอกน้องว่า จะเดินหาซื้อกระเป๋าใบ 199 ซักใบไว้เปลี่ยนก่อนหว่ะ ให้เดินถือแบบขาด ๆ นี่คงไม่ไหวสรุป

วันนั้นก็ไม่ได้เิดินต่อเลย จะเดินหาซื้อรองเท้าแตะกะแว่นตาดำไปทำสวยที่ภูเก็ตอาทิตย์หน้าก็จบละ ไม่มีอารมณ์ละ แต่ยังไงก็ถือว่าโชคดีมาก ๆ ที่ไม่เ่สียกระเป๋าตังค์ไป เพราะบัตรในกระเป๋าเต็มไปหมด คุณพระคุ้มครอง

เล่าให้น้ำฟัง น้ำบอกว่า ไอ่คนที่มันมาเดินเบียดเราข้างซ้่ายอ่ะ เพราะแกถือกระเป๋าข้างขวา แกจะไม่ระวังตัวด้านโน้นไปเลย .... เออ จริงหว่ะแก เพราะทีแรกไม่ได้คิดว่า ญ คนนี้จะเป็นคนไม่ดีนะ ไม่คิดว่าจะเริ่มมาจากคนคนนี้เลย

ต่อไปเวลาไปเจเจ สงสัยต้องหากระเป๋าแบบเล็กที่สุดไป แต่ไม่รู้จะทำได้ป่่ะ ปกติเป็นบ้าหอบฟาง ชอบถือใบใหญ่ ๆ แต่นั่นแหล่ะ ไปสถานที่แบบนี้ มีของน้อย ๆ ดีกว่าที่สุด  ^^ 

สภาพกระเป๋า ลองหาดูสิ ว่าตรงไหนน๊า ที่โดนกรีด

เริ่มเห็นแล้วใช่มั้ย เนียนมาก

กรีดได้คมมากเลย ทีเดียวอยู่

สายของกระเป๋าเล็กที่ห้อยออกมาเป็นสายที่ผูกกระเป๋าเล็กไว้อยู่

สิ่งที่เหลืออยู่ แง๊